The Village Беларусь рассказывал, что на днях в Минске на улице Стефании Станюты, в закрытом коттеджном поселке, установили памятник одному из основателей компании Dana Holdings — покойному сербскому бизнесмену Сретену Каричу. Вскоре после публикации этой новости на сайте «Удобный город» появилась петиция с просьбой объяснить необходимость установки такой скульптуры и рассказать, кем была инициирована установка.

Вчера скульптор Ярослав Филиппович, автор памятника, прислал письмо Onliner, в котором ответил на критику и среди прочего написал:

«И также искренне я не понимаю, почему активная жизненная позиция некоторых наших граждан направляется в сторону чужой частной жизни, а не, например, в конструктивную инициативу почтить память знаменитых минчан или национальных поэтов, писателей и художников».

Автор петиции — Владислав — в телеграм-канале «Минск: какие люди — такой и город» объяснил, чем именно он возмущен:

— Мяне абурае факт таго, што ў горадзе, няхай і за сцяной, з’явіўся помнік нейкаму сербу з гары (ні паэту, ні мастаку, ні вынаходніку, а проста чуваку, які пабудаваў свой бізнес), а помнікі беларусам, у тым ліку пералічаным аўтарам у сваім адказе, на беларускай зямлі паставіць не даюць, нягледзячы на ўсе слёзныя мальбы і усеагульнае прызнанне гэтых асоб. Помнік Карычу гэта сімвал таго, што ягоныя браты «засталбілі» сабе зямлю, атабарыліся тут надоўга, але гэты сімвал не першы — прыгадайце, што вянчае палац Карычаў, які спаганіў галоўную плошчу сталіцы? Не, гэта ні герб краіны, ні герб горада, гэта герб сербскіх братоў — нечуваная для беларусаў дзёрзкасць і нахабнасць! Для мяне гэта раскрывае ўсю сутнасць стаўлення іх імперыі да маёй Радзімы, якое можна апісаць адзіным словам «скарыстацца». Што зробіш, нуварышы яны такія: маюць сродкі і ганарлівасць, але не маюць густу, сціпласці і павагі да іншых.

У мяне і іншых можа і не ўзнікла б пытанняў, калі б у сваім утульным свеціку за высокім плотам яны зрабілі фантан з німфамі ці панаставілі бетонных дзяўчын з вёсламі, якія ўсяго толькі ландшафтны дэкор, ці ўзвялі надмагілле над пахаваннем, але мы маем сапраўдны помнік з пастаментам, надпісам і бронзавай постацю Срэцена Карыча. Думаеце ў Беларусі на прыватнай тэрыторыі можна рабіць што заўгодна? Як аўтар тады патлумачыць, што ў 2010 годзе з прыватнага дома ў Зэльве знялі дошку ў гонар беларускай паэткі Ларысы Геніюш, асоба якой не вельмі зручная для ўладаў?

Калі ўважліва чыталі петыцыю, то заклікаў да зносу помніка там няма, усяго толькі пытанне «а што, так можна было?». Можа адказ дапаможа нам, беларусам, таксама «засталбіцца» на сваёй зямлі.

Што да «актыўнай жыццёвай пазіцыі», то гэта я пісаў петыцыі, каб павесілі дошку ў гонар абвяшчэння БНР (адмоўлена), каб прысвоілі гістарычныя назвы раёнам і паркам (праігнаравана), каб спынілі антырэстаўрацыю цэркваў (Міністэрства не змагло даць рады РПЦ), каб спынілі знішчэнне галоўнай славутасці Чэрвеня (знішчана), каб аднавілі невялікую Юбілейную каплічку (адмоўлена), каб узнагародзілі брытанскага архітэктара за беларускую царкву (адмоўлена), каб пачалі агучваць прэм’ерныя стужкі па-беларуску (праігнаравана), каб аказалі вайсковыя ўшаванні Каліноўскаму і паўстанцам (не представляется возможным)… І неяк не атрымліваецца ў нас так лёгка і гладка, як у сербскіх братоў. Відаць, нашыя ўлады больш шануюць народ сербскі, чым беларускі.