Пользователь твиттера ČUBAKA опубликовал 35 фактов о работе архитектора в Беларуси. «Без лайкаў, проста буду весці ланцужок пра дзейнасць архітэктара (пра канкрэтныя выпадкі і праблемы асобна)», — написал он.

Хотя тред был запущен еще 30 июля, но участники телеграм-чата «Минск: цвет настроения желтый» обратили на него внимание только сейчас. Публикуем тред целиком.

1. Не бывае задаволеных жыхароў. Што б вы ім не зрабілі, яны будуць незадаволены, пісаць гнеўныя каменты на форумах, скаргі ў адміністрацыі раёнаў, крычаць на грамадскіх абмеркаваннях.

2. Рэальная карысць ад грамадскіх абмеркаванняў ніякая. Звычайна туды прыходзяць неадэкваты «нам нічога не трэба». Людзі згодныя жыць у гаўне, абы нічога не змянялася. Са з'яўленнем актывістаў з'явіўся нейкі канструктыў, але і занадта шмат фанатызму (вела, экалагічнага і г.д.).

3. Архітэктар адзіны чалавек, якому больш за ўсіх трэба. Акрамя праектавання мы вымушаны гуляць у палітыку, каб адстаяць свае рашэнні на ўсіх узроўнях: інстытута, горада, вобласці, заказчыка. Грамадскае меркаванне можа тут згуляць добрую справу, бо чыноўнікі не любяць бурленні.

4. Адсутнасць прамой сувязі паміж праектантамі і грамадскасцю выклікае з'яўленне розных чутак і негатыву ў наш бок. Паверце, у большасці выпадкаў мы ах**ваем разам з вамі. Часам нават больш, бо бачым больш з прафесійнага ўзроўню.

5. НЕ ЎСЁ, ШТО ПАБУДАВАЛІ, ЗАПРАЕКТАВАНА. І часцяком усе (акрамя архітэктараў) згодныя нічога не выпраўляць, абы было хутчэй/танней.

6. «Мыліцы» таксама распаўсюджання праблема, калі пра нешта забыліся або не змаглі зрабіць будаўнікі ці праектанты.

7. Архітэктар — галаўны боль сумежнікаў, бо апелюе да незразумелых катэгорый накшталт «прыгожа», «рацыянальна», «кампазіцыя», «архітэктоніка» і г.д. А ў іх ёсць нарматыўныя дакументы, дзе ўсё выразна прапісана.


8. Калі сумежнік кажа «не магу-не буду» на тваё «трэба» — гэта гандаль, як на ўсходнім базары. Ніхто не хоча нічога рабіць, але ўсё роўна зробяць.

9. Заўважыў, што сумежнікі могуць не ныць, калі ім падабаецца аб'ект. Згодныя нават без лішняга шуму схаваць свае камунікацыі і канструкцыі, каб зрабіць фасад такім, якім ён быў на рэндары.

10. Архітэктары не прагульваюць канструкцыі, бо гэта адзін з найбольш рэальных шанцаў вылецець з універа. Мы і эпюры разлічваем, і каштарысы, і іншае гаўно. Карацей, усё пабудавана на тым, каб архітэктар ведаў, як цяжка сумежнікам.

11. Не ходзяць на архітэктурныя дысцыпліны. Калі на кампазіцыю, ландшафтны дызайн, каларыстыку прыйдзе палова групы, на дызайн інтэр'ераў — траціна, дык на гісторыю архітэктуры і рэстаўрацыю — 3 чалавекі са 150.

12. Не хачу нікога пакрыўдзіць, але каледж не зробіць з вас архітэктара. Ды і ў вас яшчэ менш шанцаў атрымаць працу. І большасць пры далейшым паступленні ў ВНУ не праходзіць па балах. Ну такое карацей.

13. Хто не паступіў на АФ, ідзе на «прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва» і ў душы ненавідзіць архітэктараў. Некаторыя кожны год спрабуюць перапаступіць на АФ, але ў рэшце сканчаюць ПГБ

14. БНТУшнікі ў прынцыпе не любяць архітэктараў. Затое выкладчыкі рвуцца да нас, як да інтэлігентаў. Сумніўна, але ім падабаецца.

15. На АФ траціна мажоры, траціна з калгасаў. Такое вось.


16. Часцей за ўсё, калі людзі даведваюцца пра маю прафесію пры знаёмстве, дык кажуць «я ў дзяцінстве таксама марыў». Кек. Я ў дзяцінстве не ведаў пра такую спецыяльнасць і марыў стаць прэзідэнтам

17. Ва ўяўленні людзей, архітэктар зарабляе шмат грошай. Гэта не так.

18. З працай усё дрэнна. Без вопыту не хочуць браць, толькі па блаце. У інстытутах заробак грашы, у прыватных канторах ябуць, або вы працуеце візуалізатарам (гэта не архітэктура), ІП — працуеце з кліентамі асабіста (вам гэта трэба? Сумняваюся.

19. Калі нам казалі, што добра, калі траціна будзе працаваць па спецыяльнасці, мы не верылі — цяпер бачу, што ёсць групы, дзе архітэктарамі працу толькі адзін чалавек ( Астатнія пайшлі ў дызайн, вэб, хэндмэйд, музыку ці гандаль.

20. АФ — Інстытут шляхетных дзяўчын (пра гэта шмат жартаў). Хлопцаў мала. На архітэктурным дызайне ўсяго адзін. Сапраўды, многія гомасексуалы. Лесбіянак, вядома, таксама дастаткова і іх прасцей вылічыць, бо яны знешне моцна адрозніваюцца.

21. Каб скончыць АФ, не трэба быць творчым. Многія нават не ведалі, як правільна трымаць аловак у руцэ. Трэба быць старанным (ды і то не заўсёды).

22. Начальнік аддзела архітэктараў амаль не праектуе, бо вымушаны пісаць нейкія справаздачы, але галоўнае — змагацца з усімі навокал за архітэктуру і накіроўваць сваіх супрацоўнікаў. Калі яго няма — уся праца замаруджваецца.


23. П*** з Лайтсаўнд, які вучыўся на АФ у свой час, пісаў скаргі, каб навучанне перавялі на рускую мову.

24. Мабыць, сярод архітэктараў ёсць людзі, якія галасуюць за Лукашэнку, але блізкі кантакт з уладамі і іх хацелкамі гэтаму не спрыяе. Часам адчуванне, што дай архітэктарам транспарант і яны выйдуць на вуліцы патрабаваць справядлівасці.

25. «Вам дзве лініі намаляваць, я б гэта зрабіў за пару хвілін». Адразу ідуць нах**.


26. Тэрміны нерэальныя. І гэта адна з прычын, чаму ўсё так сумна ў архітэктуры — проста няма калі падумаць і выбраць найлепшае рашэнне

27. Адно з вырашэнняў праблемы — двухстадыйнасць праектаў. На стадыі А робіцца архітэктура, на С усё даводзіцца да розуму з сумежнікамі. Я пакуль не бачыў ніводнага праекта ў 2 стадыі. НІВОДНАГА. Заказчык хутчэй гаўна з'есць, чым пагодзіцца на такое.

28. ДАІшнікі ў кашмарах бачаць двары без машын, праездаў і парковак. Ну і адпаведна не вельмі хочуць узгадняць іх (прывітанне ўрбаністам). У жылым раёне з 4 кварталаў узгаднілі пад ціскам заказчыка адзін такі двор, а калі справа дайшла да іншых (абсалютна аналагічных) — ужо не.

29. Прыгожыя візуалізацыі, якія вы бачыце ад замежных архітэктурных бюро — вынік працы таннай працоўнай сілы з Усходняй Еўропы. Напрыклад, «віз» комплекса «Valley» ад нідэрландскай MVRDV рабілі ў Мінску колішнія выпускнікі АФ БНТУ.

30. Аклад маладога спецыяліста ў праектным інстытуце — 300-350 рублёў, тэхніка-архітэктара (пасля каледжа) — 250 рублёў.

31. З 18 чалавек у аддзеле 7 у дэкрэце.

32. Скрыжаванні пешаходных дарожак дагэтуль робяць пад прамым вуглом. На заўвагі, што вуглы вытапчуць, кажуць «обойдут, тут небольшое расстояние». Адчуванне, быццам жывем у розных гарадах.


33. 98 % беларускіх архітэктараў не можа адказаць правільна на пытанне, у якім стылі пабудаваны Чырвоны касцёл

34. Фанатычныя зялёныя актывісты для архітэктараў знаходзіцца недзе паміж антыпрывівачнікамі і вернікамі, якія замазваюць твары сваім дзецям на фотках.

35. Паркоўкі забіваюць нашыя гарады. Па нормах мы мусім забяспечваць 100 % месцах — бязмежныя асфальтавыя палі. Іронія ў тым, што ў такіх вялізарных парковак зона адчужэння складае ад 15 да 40 метраў, то бок у дварах (і нават скверах) не застаецца месца пад пляцоўкі адпачынку ці спорт.


Обложка: Sebastian Siggerud